KIRGIZ ÇOCUK

(Orta Asya’ya ilk gidişim 2000 yılında Kırgızistan’a oldu. Misafir olduğumuz evin torununu sevmek için kucağıma aldığımda ağlamaya başladı. Bir türlü susturamayınca dedesine iade ettim.  Aşağıdaki şiir o çocuğa yazılmıştır.)

Orda bir çocuk ağlamakta,

Çığlık çığlığa,

Islak gözleri,

Yumuk yumuk

Kırgız çocuk.

Sana sevgi,

Sana özlem,

Sana şefkat.

Fakat  HEYHAT.

……

Seni kucaklayan,

Uzaktaki yabancı.

Olsa da kökün, soyun,

Aynı ocağın harcı.

……

Bayrağımızdaki kan

Aynı kan.

Sana güneş pay,

Bana yıldızla ay.

Ben, unutan.

Ben, unutturulan.

Ben, uzaktaki akraban.

N’olur, be çocuk?

N’olur! Ağlamasan… viagra vademecum..

Sosyal olun, Paylaşın!

Comments

comments

Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir